رنگ سال گذشته را دارد تمام لحظه های امسالم

                  ۳۶۵ حسرت را همچنان می کشم به دنبالم

                    قهوه ات را بنوش و باور کن که من به فنجان تو نمی گنجم

                   راستی در هوای شرجی هم دیدن دوستان تماشاییست

                به غریبی قسم نمی دانم چه بگویم جز اینکه خوشحالم

                چندیست شعرهایم را جز برای خودم نمی خوانم

                  شاید از بس صدایشان زده ام دوست دارند   دوستان   لالم

                          تنهائیم را با تو قسمت می کنم  

                        سهم کمی نیست

                          گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

                       هوای من بر من مگیر خودستایی را

              که بی شک تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست

                   آئینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم

             تا روشنم شد در میان مردگانم هم دمی نیست

                شاید برای من که همزاد کویرم همدمی نیست

       شاید ... هزاران شاید دیگر